Ekonomide çoğu zaman rakamlardan, piyasalardan, bütçelerden, enflasyondan ve geçim mücadelesinden söz ediyoruz.
Ancak bazen öyle bir gerçek çıkar ki karşımıza, bütün ekonomik tablolar anlamını yitirir. Çünkü insan hayatının, bir çocuğun gözyaşının, bir annenin çaresizliğinin hiçbir ekonomik karşılığı yoktur.
Bugün Gazze’de yağmur yağıyor. Peki, bu yağmur nereye akıyor?
Sokaklara mı? Toprağa mı? Yoksa çoktan yorulmuş, savaşın yıktığı hayatların üzerine mi?
Gazze’de çadırlar su altında. Bir zamanlar evleri olan insanlar, şimdi birkaç bez parçasından ibaret çadırlarda hayata tutunmaya çalışıyor.
Neden çünkü DİRENİYOR
ZÜLME KARŞI ve SESSİZLİĞE KARŞI DİRENİYOR
Çocuklar soğukta titriyor, anneler ıslanan battaniyeleri kurutmaya çalışıyor. Bir yanda gökyüzünden yağan yağmur, diğer yanda yeryüzünde dinmeyen bir acı…
Düşünün; bir çocuk gece başını yastığa koyduğunda güven içinde uyuyamıyor. Çünkü yağmur başladığında sığınacağı sağlam bir çatısı yok. Bir anne, çocuğunu soğuktan koruyabilmek için elindeki son imkânları kullanıyor. Bir baba, ailesini koruyamadığı için çaresizliğin en ağırını yaşıyor.
Biz burada ekonomik göstergeleri, büyüme rakamlarını, bütçe dengelerini konuşurken Gazze’de insanlar bir kuru battaniyenin, bir lokma ekmeğin ve başlarını sokabilecekleri güvenli bir yerin hesabını yapıyor.
İşte ekonomi yalnızca rakamlardan ibaret değildir. Ekonomi aynı zamanda insanın yaşam şartları, onuru ve geleceğidir. Bir insanın barınma hakkı yoksa, bir çocuğun güvenli bir gecesi bulunmuyorsa, orada konuşmamız gereken yalnızca ekonomik kriz değildir; insani bir dramdır.
Gazze’de yağmur nereye akıyor?
Belki çadırların içine, belki annelerin gözyaşlarına, belki de dünyanın görmezden geldiği vicdanlara…
Bizim meselemiz yalnızca Gazze’de yağan yağmur değil. Asıl mesele, o yağmurun altında kalan insanlara dünyanın ne kadar görmediği sessiz kalması el uzattığıdır.
Çünkü bazen en büyük yoksulluk içinde olması değil, vicdanın sessiz kalmasıdır.
Gazze’de çadırlar su altında kalıyor.
Peki, insanlık?
İnsanlık neyin altında kalıyor?
