Ramazan’a girerken Bitlis’te hayat, her zamanki gibi ağır ama sakin akıyor.
İnsanlar büyük cümleler kurmuyor; gündelik hayatın içinde, sessizce yoluna devam ediyor. Burada duygular yüksek sesle dile gelmez; daha çok bakışlarda, bekleyişlerde ve suskunluklarda kendini belli eder.
Bitlis, zorluğu abartmadan yaşayan bir şehir. Hayat kolay değil; fakat bu durum kimseyi hayattan koparmıyor. Evler dönüyor, sofralar kuruluyor, insanlar birbirinin hâlini sormaya devam ediyor. Bolluktan söz edilmese bile, paylaşma duygusu hâlâ hayatın doğal bir parçası.
Bitlis’te ekonomik şartlar, insanlara yüksek hayaller kurdurmuyor belki; ama ayakta kalma becerisini öğretiyor. Burada kimse büyük beklentilerle konuşmaz. Daha çok “idare ediyoruz” denir. Bu ifade, aslında bir şikâyet değil; hayata tutunmanın sade bir tarifidir.
Gençler bu şehrin en çok düşünen kesimi.
Onların sorduğu soru basit ama derindir: “Burada kalırsam ne kurabilirim?”
Bu soru bir itiraz değildir; bir arayıştır. Bitlisli gençler kopmak istemez, fakat karşılığını görebileceği bir yol arar. Doğru imkânlarla buluştuğunda, bu arayış şehrin geleceğine dönüşebilir.
Kadınlar ise Bitlis’te hayatın görünmeyen yükünü taşır.
Evde, tarlada, üretimde, aile içinde… Çoğu zaman fark edilmeden ama sürekli. Bu şehirde değişim, yüksek sesle konuşarak değil; emekle ve süreklilikle olur. Kadınların güçlendiği her alan, Bitlis’in yarınını biraz daha sağlamlaştırır.
Bitlis devlete kırgın bir şehir değildir.
Ama beklentisi vardır.
Bu beklenti sert bir dilde değil, “biz buradayız” diyen sakin bir sitemle ifade edilir.
Çünkü Bitlis şunu bilir:
Toprak doğru desteklenirse karşılık verir.
Gençler doğru yönlendirilirse şehir tutulur.
Kadınlar daha görünür hâle gelirse toplum güçlenir.
Bugün Türkiye’nin birçok yerinde olduğu gibi Bitlis’te de zorlayıcı şartlar yaşanıyor olabilir. Ancak bu şehir zor zamanlarda dağılmayı değil, birlikte ayakta kalmayı tercih eder. Gürültüyle değil, sabırla yürür.
Belki her şey bir anda değişmez.
Ama umut hâlâ burada.
Bitlis’te…
Sessiz, dirençli ve yerli yerinde.
