Gece eksi dereceler…
Biz kapıyı kapatıyoruz. Kediler, köpekler dışarıda kalıyor.
Bir apartman boşluğunda titreyen bir kedi.
Bir arabanın altına sokulup motorun sıcaklığına sığınmaya çalışan küçücük bir beden.
Bir köşede kıvrılıp sabaha çıkmayı bekleyen bir köpek…
Bu bir “doğa olayı” değil. Bu, insan eliyle oluşmuş bir yalnızlıktır.
Sokak hayvanları bu soğukta aç. Sokak hayvanları bu soğukta savunmasız. Sokak hayvanları bu soğukta sessiz.
Özellikle kediler… Onlar bağırmaz. İsyan etmez. Acısını içine çeker. Donarak ölürken bile kimseyi rahatsız etmez. Sabah bir kaldırım kenarında hareketsiz yatan bir beden görürsünüz. Birkaç kişi bakar, geçer. Gün devam eder.
Ama o gün, bir can eksilmiştir.
Bir karton kutu, eski bir battaniye, bir kap mama, bir tas su…
Bunlar iyilik değildir. Bunlar insan olmanın alt sınırıdır.
Bir şehir, en zayıfına ne yaptığıyla ölçülür. Kediyi ve köpeği görmezden gelen bir şehir, zamanı gelince insanı da görmezden gelir.
“Belediye yapsın”, “Devlet ilgilensin” demek sorumluluğu başkasına atmaktır. Oysa merhamet yetkiyle değil, iradeyle ilgilidir. Bir tas koymak için genelge gerekmez. Bir canı görmezden gelmemek için talimat beklenmez.
Bugün bir kedi araba kaputuna giriyorsa bu meraktan değil, çaresizliktendir.
Bugün bir köpek çöplerin başında dolaşıyorsa bu açgözlülük değil, hayatta kalma mücadelesidir.
Onlar bu hayatı seçmedi. Bu sokaklar onların da kaderiydi ama en ağır bedeli onlar ödüyor.
Zor olan nedir biliyor musunuz?
Soğuk değil.
Kar değil.
Ayaz değil.
Zor olan, görüp hiçbir şey yapmamaktır.
Bir kap koymamak zor.
Bir karton bırakmamak zor.
“Ben ne yapabilirim ki” deyip geçmek zor.
Çünkü o cümle, vicdanın kendini aklama biçimidir.
Bugün bir sokak hayvanı soğuktan ölüyorsa, bu sadece havanın suçu değildir. Bu, kapısını sımsıkı kapatıp kalbini de kilitleyen herkesin payıdır. Kötülük bazen taş atarak değil, bakıp geçerek büyür.
Unutmayalım:
Bir kediye uzanan el, insanı inceltir.
Bir köpeğe yer açan kalp, katılaşmaz.
Merhamet bölünmez, çoğalır.
Kapınızın önüne bir tas koyun.
Bir kutu bırakın.
Bir cana omuz verin.
Çünkü bu soğuk, önce kedileri ve köpekleri öldürür…
Sonra insanlığımızdan sessizce bir parça daha koparır.
